Alex van Braam - Rusland

Alex van Braam Rusland!

Rusland, Mei 2010, Alex van Braam, Sneeuw in Nederland. Maandenlange frustraties krijgen toch zijn voordeel wanneer je in Moskou landt. Overigens zonder veel vertraging en met eigenlijk een voorspoedige vlucht. Inmiddels zijn de kamers verdeeld. Het avontuur is begonnen.

Hallo allemaal,

Hier het eerste verslag van onze fantastische ervaringen in het Oosten.

Sneeuw in Nederland. Maandenlange frustraties krijgen toch zijn voordeel wanneer je in Moskou landt. Overigens zonder veel vertraging en met eigenlijk een voorspoedige vlucht. Inmiddels zijn de kamers verdeeld. Het avontuur is begonnen. De jongens hebben een soort geheime afspraak gemaakt wie het eerste in staat is de hotelkamer te veranderen in een zwijnestal. Na een half uur is er een duidelijke winnaar. Er is geen stukje vloerbedekking meer te zien. De zweetgeur rukt naarmate de dagen vorderen steeds verder op in de hotelgang. Ik geef het nog een week voordat we vriendelijk worden verzocht de toko te verlaten. Gelukkig zijn we hier maar drie dagen. Daarna lonkt Sint Petersburg. Het is fijn om op stap te zijn met een groep jongens die aan de ene kant de gastvrijheid van een uitstekend gastland kunnen waarderen, maar aan de andere kant op een leeftijd zijn dat het interessanter is om onverschillig te chillen.

Na een korte nacht (4,5 uur slaap) was het afwachten hoe de boys ons landsbelang zouden gaan dienen. In de Gloria Basketball school was het even wennen aan de grootsheid van basketball in Rusland. Bovendien hadden onze gastheren de moeite genomen om de Russische en de Nederlandse vlag te hangen. Voor de wedstrijd werden de volksliederen gespeeld. Hoe officieel en echt. Spannend. De coaches hadden verwacht dat na deze lange reis en indrukken we terug zouden moeten vechten van een 10-0 achterstand. Maar onze mannen kwamen goed uit de startblokken. Met rust stonden we echter 1 punt achter.

De vermoeidheid leek toch toe te slaan in de tweede helft. Niet gek ook. Moskou. Koud. Ver. Eng. Het derde kwart ging duidelijk moeizaam. Complimenten over de vechtlust na de wedstrijd sloegen dan ook op het vierde kwart. Puntje voor puntje kwamen we dichterbij. De mensen van de gloria school zagen tot hun verbijstering dat de voorsprong van ruim 10 punten verdween in het Moskouse zonnetje. Laatse minuut. 1 punt voor. Score tegen. 1 punt achter. Time out. Nog 5,2 seconden.

Wij balbezit na de time out. Wat nu. Coach Benjamins legt een "play" uit. Succes verzekerd. Of het nu de bedoeling was of niet. Jelmer staat ineens vrij onder de basket. Score!

Eén voor. 2 seconden op de klok. Gloria school gaat voor een wanhoops actie, die strand in onze lange armen. De uit-overwinning is binnen. Na een voortreffelijke lunch gaan de GasTerra jassen weer met trots om de schouders. Bijna voelen we ons schuldig om zo'n geweldige gastheer in eigen huis te verslaan. Bijna. Maar in sport telt dat niet. Dus joelend verlaten wij de toko. Dat is één. We bezoeken het rode plein. Althans dat is de bedoeling. Het is dag van het leger en dat betekent dat het rode plein is afgesloten en omringd door een cordon van politiemannen. Dat "je niet met die gasten moet fucken" is de unanieme conclusie van de boys in de bus. Zoveel blauw op straat maakt toch indruk.

De tweede dag werden we wederom ontvangen in een prachtige school. De tradities waren onontkoombaar. Foto's aan de muur. Bekers in de kast. En tussen al die glimmende bekers ligt het symbool van de HNBT Groningen. Het symbool van een lange traditie tussen Groningen en Moskou. Mooi om te zien. Alleen niks waard voor de wedstrijd van nu. Wij moeten het doen. Vroeger is vroeger. Nu is nu.

Warming up is slap. Toch de invloeden van ver land, geen eten van mama, indrukken ("ik heb nog nooit zulke hoge gebouwen gezien"), samen niet-slapen in een hotel. Een oud-hollands pak op de broek ligt op de loer. Toch komen we in de game. In het vierde kwart hebben we drie keer de score in de hand om gelijk te komen. Dat lukt niet. Uiteindelijk komen we net te kort. We verliezen met 9 punten. Spelers en coaches praten na tijdens de lunch. Die staat weer stipt op tijd klaar. Wat is het toch een rijke ervaring om rond de sport zoveel levenservaringen te mogen delen.

In het hotel tik ik deze mail. Terwijl ik nu zie dat Sven Kramer de verkeerde wissel neemt. Sport is hard.

Maar zo mooi. En als je jong bent nog zoveel indrukwekkender. Misschien.

Mooi dat deze ervaringen mogelijk worden gemaakt door partijen die dat belangrijk vinden.

Een groet uit Moskou. Sint Petersburg wacht.

Na onze moskouse vrienden van het staatcircus was het de beurt aan de Moskouse Centrale Sportclub van het leger om onze jongen bezig te houden. Oftewel CSKA. De verschillen waren opvallend. Was er in het circus nog een talent die 5 ballen razensnel rond kon gooien, bij CSKA waren het vijf talenten die razendsnel één bal rond konden gooien.

Zonder vangnet. Was er in het circus een sterke man die weinig indruk maakte, bij CSKA liep een speler rond met spierballen die wel indruk maakten. Was het in het circus nog de bedoeling om het net te vermijden, in de wedstrijd werd het net veelvuldig gevonden. En deden de clowns in het circus hun best om leuk gevonden te worden zo doen de teams van CSKA daar niet aan.

CSKA: een Europees topteam. Die doen niet aan het uitwisselen van kadootjes. Die doen aan snel, groot, sterk en effectief.

Noord Nederlands Rayon team. Wij laten graag even weten dat we zijn geweest. Dus krijgt iedere speler van ons wel een aandenken. En oja, basketballen kunnen we ook. Bovendien hanteren wij het motto: Niks uitpakken, dan ook niet laten inpakken. Zo starten de jongens aan dewedstrijd. Goed dus. Maar het verschil tussen absolute Europese top en Noord-Nederlandse top wordt duidelijk op het veld. Voor de jongens een indrukwekkende ervaring.

Na de wedstrijd is er nog tijd voor een bezoek aan het rode plein, dat na de kransleggingen van belangrijke mensen gisteren weer toegankelijk is. We gaan met de metro. Die ligt diep onder Moskou en moet je ook gezien hebben. Blauwe jassen doen het goed op een rood plein. Bij het monument van Lenin leggen we dat contrast nog maar eens vast.

’s Avonds stappen we in de nachttrein die ons naar Sint Petersburg brengt. De mannen maken zich wat zorgen over de bedden die niet zijn ingesteld op “basketball-lengte”. Toch loopt de reis voorspoedig. Het af en toe om welke reden dan ook zomaar stilstaan van de trein schijnt er bij te horen. Buiten ligt dikke sneeuw en is het koud. Binnen in de trein is het bloedheet. Dat vinden Russen lekker. Rare jongens.

Geen wonder dat het toezicht typje in de vorm van een vrouw (toch?) enigszins verhit rondliep. Deze Svetlana was kampioen booskijken en greep elke gelegenheid aan om iedereen die dat niet geloofde alsnog te overtuigen. Vooral coach Dikhoff moest het ontgelden. Hij was zo dom geweest een zak met lakens op te pakken waarvoor zij verantwoordelijk was. Beetje dom natuurlijk.

Donderdagochtend kwamen we aan in Sint Petersburg. En weer stond er keurig een bus op ons te wachten. Met onze aankomst werd ook het programma voor de komende dagen duidelijk. Een programma is in Rusland een soort richtlijn waar je je aan kunt houden, maar waar je je ook niks van aan kunt trekken. Lekker flexibel. En verrassend. Jullie spelen om 10 uur. Dat betekent natuurlijk 11.15. En in de praktijk is dat dan 11:45. Dat hoort erbij. Ook werd ons duidelijk dat we de eerste wedstrijd speelden tegen een team dat speciaal was uitgenodigd op een soort gelegenheidstoernooi. Moermansk. Dat was ook leuk omdat Groningen en Moermansk zustersteden zijn. Die jongens kwamen ook 's ochtends aan maar hadden nog veel langer in de trein gezeten. We kwamen deze wedstrijd al snel op voorsprong. Helaas bleek het onze minste wedstrijd. Perioden van strijdlust wisselden af met perioden van terugval. Jammer dat we onze matchwinner Jelmer en Eric moesten missen die wedstrijd. Met deze mannen erbij hadden we het verlies met 5 punten verschil zeker kunnen ombuigen in een winst.

De coaches werden na de wedstrijd ontvangen bij de directeur. De ontvangst kende enkele speeches, het uitwisselen van kado's en enkele Russische tradities (Vodka). Met de magen vol en de flessen leeg voegden wij ons weer bij de jongens. De weg naar het plaatselijke shopping mall liep door een buitenwijk van Sint Petersburg. De wijk was ingericht met grote grijze Sovjet flats. Als wandelaar kwam de wijk op mij toch vrij open over en geheel niet beklemmend. Dat kwam misschien ook omdat overal sneeuw lag en deze witte deken alles toch net iets vrolijker maakt dan het wellicht in de zomer is. De hele entourage van de bebouwing en inrichting van de steden die we bezocht hebben maakt toch indruk. Ik heb mezelf beloofd nog eens terug te gaan om alles eens rustig te gaan bekijken. Zonder te hoeven bukken voor rondvliegende sneeuw projectielen. Is het trouwens toeval dat wanneer er vier basketball coaches in Rusland rondlopen, blijkt dat drie daarvan sociale geografie hebben gestudeerd?

De sneeuw miste dus de uitwerking op de jongens niet. Coalities werden gesmeed, posities ingenomen en waarschuwing van de coaching dat we toch door een wellicht wat gevaarlijke wijk rondliepen in de wind geslagen. Man tegen man. Bal tegen bal.

De volgende dag speelden we tegen de gastheer. De eerste helft was matig. Het derde kwart heel goed. De schade uit de eerste helft konden we echter niet meer inhalen. Ook de laatste wedstrijd zouden we niet winnend afsluiten. Jammer voor Eric dus geen kadootje op zijn verjaardag. De verzorgde rondrit door Sint Petersburg viel tegen. In Rusland kennen ze ook files. Veel files. Daaraan ging de meeste tijd dan ook op. Jammer. Om de dag toch nog feestelijk af te sluiten regelde Sergej (onze begeleider die vanuit Moskou was meegereisd) een bowlingbaan.

Daar moesten ze wel even slikken. Zoveel schoenmaten 46 en 47 hadden ze niet voorradig. Maar met wat kunst en vliegwerk konden we de dag toch nog feestelijk afsluiten. Eric en Daan (die de volgende dag jarig was) werden op zijn oud hollands nog even in het zonnetje gezet.

Dat de teambuilding zijn ultieme vorm had bereikt werd duidelijk op de terugweg. Met een collectief gevoel waar zelfs de Sovjets een puntje aan konden zuigen werden de coaches in een hinderlaag van sneeuw gelokt. Gelukkig was er nog een dag.

Zaterdag was het al weer tijd om naar huis te gaan. De hoop om alsnog iets van Sint Petersburg te zien bleek ijdel. Jammer. Te druk verkeer in de stad en een buschauffeur die er eigenlijk ook geen zin meer in had hadden als resultaat dat we al vroeg op het vliegveld stonden. De reis zat er bijna op. We kijken terug op goede leerzame wedstrijden die de jongens moe, maar ook beter hebben gemaakt. Mooi contacten en gesprekken, veel indrukken, geen nare voorvallen, lekker eten en veel lol. Maar we zijn inmiddels thuis. Dus dat hebben jullie vast allemaal al wel gehoord.

Ik wil namens de coaching staff iedereen bedanken die zich heeft ingespannen om dit mogelijk te maken.

Groeten Pieter Dikhoff